درباره



 

دوره‌ی دوری

استعفا از هیات‌مدیره‌ی انجمن مستندسازان سینمای ایران... آن هم در دوره‌ای که اعضای هیات‌مدیره همدل‌ند و رییس هیات‌مدیره، دوست قدیمی‌ام... این رفتن هم فقط رفتن از هیات‌مدیره نیست و کناره‌گرفتن از همه‌ی فعالیت‌های انجمن است تا اطلاع ثانوی...
سپاسم برای اعضایی که مرا لایق دانستند و سه دوره‌ی پیاپی به من رای دادند و ممنونم از عزیزانی که از سال 1385 و از زمان راه‌اندازی نمایش‌های مستند خانه سینما و هفته‌ی فیلم مستند و حضور در کارگروه عضوگیری انجمن و... لطف‌شان همیشه شامل حالم بوده... و البته پوزشم برای بزرگ‌وارانی که مخالف حضور من بوده‌اند و عزیزانی که ناخواسته و نادانسته، با کردار و گفتارم رنجانده‌ام‌شان.
بخشی از مهم‌ترین دوره‌ی زندگی‌ام در انجمن مستندسازان و در خانه سینما گذشت. پس اغراق نیست اگر بگویم گوشه‌ای از وجودم، روحم، دلم در دلِ تلخ و شیرین‌ِ سال‌های پشتِ سر جا مانده؛ به ویژه در روزهای سختِ تعطیلی خانه سینما و خانه‌به‌دوشی انجمن مستندسازان. 
گاهی نمی‌شود تصمیم را سپرد به دل و به خود و باید تن داد به شرایط و موانعی که چاره‌ای پیشِ پا نمی‌گذارد جز رفتن و دل گذاشتن. گاهی دوری و استراحت چاره‌ی اول و آخر کار است.

عکس: خانه سینما- دیدار گروهی انجمن مستندسازان سینمای ایران - 24 فروردین 1381

 

ناصر صفاریان- 18 خرداد 1394