روزی که پخش فیلم های سینمایی در سوپر مارکت ها آغاز شد، کم تر کسی تصور می کرد ته ماجرا به ساخت فیلم های ویدئویی توسط ویدئو رسانه ها برسد. ولی حالا چیزی جز این نیست.
تاثیر درازمدت این قضیه، نخریدن فیلم های سینمایی توسط شرکت های ویدئویی خواهد بود و آن ها ترجیح خواهند داد این بازار – به هر حال محدود – در اختیار تولیدات خودشان باشد تا تولیدات سینمای ایران. چرا که گذشته از سود فروش، بودجه تولید و خرید هم قابل مقایسه نیست. خطر اصلی هم که اکنون نشانه های آشکارش به چشم می خورد همین تن دادن به سلیقه مشتریان بقالی ها ست.

متن کامل این یادداشت را که در ماهنامه فيلم منتشر شده ، از این جا بخوانید.

مشكل اصلي آن جا رخ مي دهد كه به مرحله گره گشايي مي رسيم. اين جا همان جايي است كه حباب جذابيت ساختار و حتی منطق فيلمنامه مي تركد و استواري بناي فيلم فرو مي ريزد.
نمونه هاي اين گونه سينمايي بايد طوري باشد كه وقتي بيننده متوجه بازي خوردن قهرمان- و خودش- مي شود، مو به تنش سيخ شود و روي صندلي ميخكوب شود و در بهت بماند و... هنوز از شوك بيرون نيامده، شوك ديگري به او وارد شود و نكته ديگري گره گشايي شود، مثل اغلب فيلم هاي معماگونه و فيلم نوآرهاي اين چنينی. ولي آيا «كيفر» هم همين است؟
متن کامل را از این جا بخوانید. 

سال ها پيش از اين و در زمانه اقتدار سينماي- اتفاقا موفق- هدايتي و حمايتي، فيلم ها را درجه بندي مي كردند و بر آن اساس، سرنوشت اكران شان مشخص مي شد؛ اين كه در چه فصلی روي پرده بروند و چه مدت آن بالا بمانند و قيمت بليت شان چقدر باشد و... .
پس از آن، دوره ديگري آمد و درجه بندي ظاهري پس زده شد ولي در باطن ماند و ماند و ماند؛ روزي به نام سينماي ارزشي، روزي به نام سينماي ملي، روزي به نام سينماي فاخر و... . هر روز كسي آمد و از نوعي سينماي مورد پسند خود و همفكرانش حمايت كرد و در واقع، درجه «الف» پيشين را براي عنوان مورد علاقه خود در نظر گرفت.

متن کامل این یادداشت را که در همشهري ماه منتشر شده ، از این جا بخوانید. 

متن کامل را که در روزنامه شرق منتشر شده ، از این جا بخوانید.

مدت‌هاست فیلم‌های میلانی درگیر لج و لج‌بازی‌های زنانه/ مردانه‌ای شده كه كم‌تر ربطی به خود فیلم دارد. در حالی كه ـ اتفاقاً ـ خود فیلم‌ها آن‌قدر مایه و ملاط دارد كه بتوان به آن استناد كرد و ضعف‌ها را بیرون كشید و نقد منفی نوشت. با نگاهی به كارنامه‌ی او فیلم بسیار ضعیفی مثل زن زیادی یا اثر زیر متوسطی مانند واكنش پنجم هم می‌بینیم. فیلم‌هایی كه حرف‌هایش دیگر از جنس دیدگاه نیست و به‌كلی بیانیه و شعار است. طوری كه لایه‌ی داستانی/ خانوادگی هم از پس پوشاندن آن برنمی‌آید و ـ بدجوری ـ بیرون می‌زند. ولی این‌جا هم بیش‌تر مخالفان ترجیح می‌دهند همان بحث «مرد بد» و «زن خوب» را دستاویز قرار دهند، نه ضعف‌های خود فیلم.

ماهنامه فیلم - اردی بهشت 1389

مستند خواب خورشید تازه ‌ترین ساخته ناصر صفاریان آماده نمایش شد.
به گزارش «پایگاه خبری فیلم کوتاه» این مستند به موضوع «عشق» در ترانه‌های ایرانی می‌پردازد و عشق و نفرت مطرح شده در ترانه‌های ایرانی از نظر سیر تاریخی و اجتماعی مورد بررسی قرار می‌گیرد.
خواب خورشید نخستین فیلم از سه‌گانه صفاریان درباره‌ تاریخ ترانه است که به تازگی آماده‌ نمایش شده است و دو فیلم دیگر در مرحله‌ تصویربرداری قرار دارد.
در این فیلم جمشید ارجمند، سیمین بهبهانی، خاطره پروانه، ناصر چشم‌آذر، فواد حجازی، علی محمدرشیدی، پری زنگنه، محمد سریر، علی محمد شیرازی، علی‌رضا عصار، یغما گلرویی، علی‌رضا میرعلینقی و افشین یداللهی صحبت می‌کنند و باران کوثری حضور دارد.
طرح، پژوهش، نگارش و کارگردانی مستند خواب خورشید برعهده ناصر صفاریان است و احمدرضا احمدی به او مشاوره داده است.
سایر عوامل این مستند عبارتند از: تصویر و نور: بابک بذر‌افشان، تدوین: پیام پارسا و ناصر صفاریان، صدابرداران: بابک سالک و مهرداد دادگری، صداگذار: مهرداد جلوخانی، هماهنگی و برنامه‌ریزی: ماهور احمدی، گروه گفت‌وگو: احمدرضا احمدی، شاهکار بینش‌پژوه، ماهور احمدی و ناصر صفاریان، عکس: پویان فقیری، تهیه‌کنندگان: ناصر صفاریان و مرکز گسترش سینمای مستند.

این فیلم ها  را هم در این چند سال مرتکب شده ام که شرح آن بماند برای سایت جدید :

- آزادی در مه

- یک بطری آب

- خاطره در قاب

- بانو مرا دریاب