مادر دو عمل جراحی داشت و مشغول هماهنگی‌ها بودیم و منتظر روز بستری. چهار روز مانده به عمل، سر ظهر در منزل پدری، سرگیجه عجیبی آمد و گذشت و رفت. ساعتی بعد، دوباره آمد و مهیب‌تر. با تهوع بسیار. بالا آوردنِ پشتِ هم و فشار خونِ بالا و افتادن بر زمین. اورژانسِ موتوری و آمبولانسِ اورژانس و برانکارد. بیمارستان فیروزگر و نوار قلب و آزمایش و ام‌آر‌آی و سی‌‌تی اسکن و... تشخیصِ حمله قلبی و هم‌زمانیِ مشکلِ گوشِ میانی.
بعد، آی‌سی‌یوی بیمارستان آپادانا و آرزو به دل نماندن که در آی‌سی‌یو بودن چه حسی دارد! ممنوع بودنِ حرکت و از تخت پایین نیامدن حتی در بخش. بعد هم رسیدن به روزِ عملِ مادر و اتاق دوتخته در کنار ایشان و این یکی را هم تجربه کردن؛ گرچه مادر را پس از عمل به سی‌سی‌یو بردند و شب اولش این‌گونه گذشت. تجربه‌ای که در خانه هم ادامه پیدا کرد در دو تخت با کمی فاصله.
...و سی‌سی‌یوی بیمارستان ایران‌شهر و نماندنِ آرزوی این یکی هم بر دل و البته باز هم نفهمیدنِ این که آی‌سی‌یو چه فرقی دارد با سی‌سی‌یو! گذشته از این که همیشه دلم می‌خواست ببینم این چیزی که می‌کنند توی دماغ آدم برای تنفس اکسیژن، چه جوری است و به‌حمدالله، این یکی هم قسمت شد!
...آخرِ قصه هم، آنژیوگرافی و صد البته آنژیوپلاستی. چیزی که همیشه از تصور ورود آن آلت مربوطه به داخل رگ هم یک‌جوری می‌شدم؛ و حالا، هم از دست تجربه‌اش کردم و هم از پا! تهش هم دو استنت ناقابل. به تآسی از آقای سعدی، رحمت‌الله علیه، منّت خدای را عزّوجلّ و به شُکر اندرش برای هر نفسی که فرو می‌رود و برمی‌آید!
ناصر صفاریان
یازده/ مهر/ چهارصدوپنج
پی‌نوشت:
سپاسم برای خواهر و برادر و حتی پدر، در این مدتِ ادامه‌دارِ پرستاری
و پوزشم برای دوستان، به خاطر خاموشیِ گاه‌به‌گاهِ گوشی و بی‌جوابی به وقتِ بی‌حالی